1- گاه ثروت و رفاه نه تنها مايهى سعادت نيست که باعث غرور، طغيان و هلاکت است. کَمْ أَهْلَکْنا ... بَطِرَتْ مَعِيشَتَها
2- سرنوشت افراد و جوامع، در گرو اعمال خود آنهاست. کَمْ أَهْلَکْنا ... بَطِرَتْ مَعِيشَتَها
3- سنّت الهى، هلاکت مرفّهان بىايمان است. «أَهْلَکْنا مِنْ قَرْيَةٍ بَطِرَتْ»
4- خرابهها وبقاياى تمدّنهاى گذشته، بهترين پندآموز نسلهاى بعدى است.
«فَتِلْکَ مَساکِنُهُمْ» (از جمله برنامههاى تربيتى، بازديد از همين اماکن است.)
5- مرفّهان، اموال خود را رها کرده و خواهند رفت. پس هدايت وسعادت ابدى را با رفاه زودگذر دنيوى معامله نکنيم. «نَحْنُ الْوارِثِينَ»