1- وعده‌هاى الهى و پاداش‌هاى اخروى، هم بزرگ است و هم نيکو. «وَعْداً حَسَناً» (کلمه «وَعْداً» که با تنوين آمده، اشاره به بزرگى امر و کلمه «حَسَناً» نشان از نيکويى دارد.)
2- وعده‌هاى الهى، قطعى و مسلّم است. وَعَدْناهُ ... فَهُوَ لاقِيهِ
3- شيوه‌ى مقايسه، از بهترين اسلوب‌هاى تبليغ و تربيت است. أَ فَمَنْ وَعَدْناهُ ... کَمَنْ مَتَّعْناهُ (کسانى که وعده‌هاى الهى را دريافت مى‌کنند، قابل مقايسه با ديگران نيستند)
4- توفيق بهره‌گيرى از متاع دنيا نيز به دست خداست. «مَتَّعْناهُ»
5- کاميابى دنيوى، نشانه‌ى آسودگى اخروى نيست. مَتَّعْناهُ ... مِنَ الْمُحْضَرِينَ
6- بهره‌مندى‌هاى دنيوى، حساب و کتاب دارد. مَتَّعْناهُ ... مِنَ الْمُحْضَرِينَ
حضرت على عليه السلام مى‌فرمايد: «فى حلالها حساب و فى حرامها عقاب» «1» در حلال دنيا حساب و در حرام آن عقاب است.
7- کاميابى غافلانه، احضار ذليلانه‌ى اخروى در پى‌دارد. «مِنَ الْمُحْضَرِينَ» آرى در لذّتى که پايانش آتش است، خيرى نيست.
«1». نهج‌البلاغه، خطبه 82.
تفسير نور(10جلدى)، ج7، ص: 83