1- قدرت مطلقه، از آنِ خداوند است. «يَخْلُقُ ما يَشاءُ وَ يَخْتارُ»
2- تکوين (آفرينش هستى) و تشريع (قانون زندگى) به دست خداوند است.
«يَخْلُقُ ما يَشاءُ وَ يَخْتارُ»
3- انتخاب رهبر آسمانى به دست خداست، نه مردم. «وَ يَخْتارُ ما کانَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ»
4- کسى حقّ قانونگذارى دارد که آفريدگار هستى باشد. يَخْلُقُ ما يَشاءُ ... لَهُ الْحُکْمُ
5- کسى که در برابر قانون خدا، قانون بشرى را بپذيرد، در حقيقت براى خدا شريک پذيرفته است. «ما کانَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ سُبْحانَ اللَّهِ وَ تَعالى عَمَّا يُشْرِکُونَ»
6- چون معبودى جز او نيست، پس ستايشها مخصوص اوست. «لا إِلهَ إِلَّا هُوَ لَهُ الْحَمْدُ»
7- آفرينش و گزينش، کار خداوند است؛ ولى او کار باطل نمىکند. «سُبْحانَ اللَّهِ»