تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ هُوَ اللَّهُ لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ لَهُ الْحَمْدُ فِي الْأُولى‌ وَ الْآخِرَةِ وَ لَهُ الْحُکْمُ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ (70) بعد به جهت تأکيد مى‌فرمايد: وَ هُوَ اللَّهُ‌: و اوست خدا، لا إِلهَ إِلَّا هُوَ: هيچ معبودى نيست سزاوار پرستش و ستايش مگر ذات اقدس او. لَهُ الْحَمْدُ فِي الْأُولى‌ وَ الْآخِرَةِ: مر او راست ستايش و ثنا و مدح خاصه در اين سرا و آن سرا، زيرا مولى و منعم نعم عاجل دنيا و آجل آخرت اوست نه غير او، و لذا اهل ايمان همچنانکه در دنيا حامد و ثنا کننده اويند در آخرت نيز حمد الهى را نمايند که: (الحمد للّه الّذى اذهب عنّا الحزن، الحمد للّه الّذى صدّقنا وعده و الحمد للّه ربّ العالمين) به جهت ابتهاج به فضل او و التذاذ به حمد او. وَ لَهُ الْحُکْمُ‌: و مر او راست فرمانروائى ميان بندگان و تميز ميان حق و باطل، يا حکم به مغفرت و فضل براى اهل طاعت، و به عقوبت و ويل براى اهل معصيت. وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ‌: و بسوى جزاى الهى باز گرديده شويد در روز نشور، و بر وفق عمل همه را سزا و جزا خواهد داد.