1- دنيا مزرعهى آخرت است. «وَ ابْتَغِ فِيما آتاکَ اللَّهُ الدَّارَ الْآخِرَةَ» (به قارون گفته شد: از اين امکانات سراى آخرت را دنبال کن.)
2- دارايى ثروتمندان، از آنِ خداست. «آتاکَ اللَّهُ»
3- آخرت را بايد با جديّت دنبال نمود، هر چند دنيا را نيز نبايد فراموش کرد.
«ابْتَغِ- لا تَنْسَ»
4- مال و ثروت مىتواند وسيلهى سعادت اخروى گردد. «وَ ابْتَغِ فِيما آتاکَ اللَّهُ الدَّارَ الْآخِرَةَ»
5- موعظهى ثروتمندان، کار پسنديدهاى است. وَ ابْتَغِ ...
6- هرکس به سهم و نصيب خود اکتفا کند وباقى را صرف آخرت نمايد. وَ ابْتَغِ ...
وَ لا تَنْسَ نَصِيبَکَ ...
7- در موعظه، به نيازهاى طبيعى هم توجّه داشته باشيم. «لا تَنْسَ نَصِيبَکَ»
8- ثروت بىحدّ، بهرهمندى بىحساب رابدنبال ندارد. نصيب هرکس محدود و مشخّص است. «نَصِيبَکَ»
9- آخرتطلبى از طريق احسان به ديگران است. وَ ابْتَغِ ... وَ أَحْسِنْ
10- براى دعوت ديگران به احسان، يادآورى احسان الهى در حقّ آنان کارساز است. «أَحْسِنْ کَما أَحْسَنَ اللَّهُ إِلَيْکَ»
11- سرمايهداران بىايمان، در معرض فساد هستند. «لا تَبْغِ الْفَسادَ»