تفسیر نور (محسن قرائتی)
وَ أَصْبَحَ الَّذِينَ تَمَنَّوْا مَکانَهُ بِالْأَمْسِ يَقُولُونَ وَيْکَأَنَّ اللَّهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ وَ يَقْدِرُ لَوْ لا أَنْ مَنَّ اللَّهُ عَلَيْنا لَخَسَفَ بِنا وَيْکَأَنَّهُ لا يُفْلِحُ الْکافِرُونَ «82»
و همان کسانى که موقعيّت ديروز او (قارون) را آرزو مى‌کردند (با ديدن صحنه هلاکت او) مى‌گفتند: واى! (بر ما) گويا خداوند، (رزق و) روزى را بر هرکس از بندگانش که بخواهد، گشاده و يا تنگ مى‌گرداند، (و) اگر خداوند بر ما منت ننهاده بود، هر آينه ما را نيز (با او) به قعر زمين برده بود، واى! گويى کافران، رستگار نمى‌شوند.
جلد 7 - صفحه 99