1- کار نيک، مطلوب و پسنديده است، از هر کس و به هر مقدار که باشد. «مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ»*
«1». تفاسير مجمع‌البيان و روح‌البيان.
جلد 7 - صفحه 101
2- مهم‌تر از انجام کار نيک، به سلامت رساندن آن به صحنه‌ى قيامت است. «جاءَ بِالْحَسَنَةِ» (چه بسيارند کسانى که کارهاى خوبى انجام مى‌دهند، ولى به واسطه گناه، منّت گذاشتن، عُجب و يا تحقير ديگران، آن را از بين مى‌برند و نمى‌توانند کار خوب خود را به قيامت برسانند.)
3- انسان‌ها در انتخاب راه زندگى خود آزادند. «مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ- مَنْ جاءَ بِالسَّيِّئَةِ»
4- حتّى در گفتار، سخن خويش را از خوبى‌ها آغاز کنيم. (ابتدا کلمه «الحسنة» آمده، سپس «السيئة»)
5- در نظام سراسر لطف الهى، پاداش نيکى‌ها بيشتر از خود نيکى‌هاست هر چند به مرحله عمل نرسد و در حالت انديشه و طرح باقى بماند، ولى کيفر کار بد به اندازه کار بد و به شرطى است که از درجه‌ى فکر و انديشه بگذرد و لباس عمل بپوشد. «عَمِلُوا السَّيِّئاتِ»
6- کار نيک ديگران را فراموش نکنيم، حتّى اگر يک عمل ساده باشد، «الحسنة» ولى بدکاران را وقتى جزا دهيم که برکار بد خود اصرار داشته باشند. «ما کانُوا يَعْمَلُونَ»
7- خداوند پاداش نيکى‌ها را با فضل خود مى‌دهد، ولى در کيفر بدکاران با عدل خويش رفتار مى‌کند. فَلَهُ خَيْرٌ مِنْها- فَلا يُجْزَى ... إِلَّا ما کانُوا يَعْمَلُونَ