1- ابلاغ قرآن سبب تمرّد کفّار و هجرت پيامبر شد؛ امّا خداى قرآن دوباره پيامبر را به زادگاهش برخواهد گرداند. «لَرادُّکَ إِلى مَعادٍ»
2- تلاوت، تبليغ و عمل به قرآن، قبل از هر کس بر خود پيامبر واجب است.
«فَرَضَ عَلَيْکَ الْقُرْآنَ»
3- تعبير به فريضه بودن قرآن، نشانهى اهميّت و جايگاه والاى آن است. «فَرَضَ عَلَيْکَ الْقُرْآنَ»
4- در مقام بيان نيز ابتدا از نقاط مثبت شروع کنيم. «مَنْ جاءَ بِالْهُدى- مَنْ هُوَ فِي ضَلالٍ»
تفسير نور(10جلدى)، ج7، ص: 103