گرچه با مرگ، انسان از دنيا مىرود، امّا پروندهى عمل او با کارهايى نظير وصيّت باز مىماند. «إِذا حَضَرَ أَحَدَکُمُ الْمَوْتُ .... الْوَصِيَّةُ» 2- مال و ثروت، اگر در راه درست مصرف شود، خير است. «إِنْ تَرَکَ خَيْراً الْوَصِيَّةُ»
3- در وصيّت بايد علاوه بر ارث، براى والدين و نزديکان سهمى قرار داد
«1». وسائل، ج 13، ص 352.
جلد 1 - صفحه 279
. «الْوَصِيَّةُ لِلْوالِدَيْنِ وَ الْأَقْرَبِينَ»
4- وصيّت بايد بر اساس عرف پسنديدهى جامعه باشد. «الْوَصِيَّةُ ... بِالْمَعْرُوفِ»
5- ترک وصيّت، نوعى بىتقوايى نسبت به حقوق ديگران است. «الْوَصِيَّةُ ... حَقًّا عَلَى الْمُتَّقِينَ»