فرقه‌ى «وهّابيّت» اظهار مى‌نمايند که هرکس، غير خدا را بخواند، مشرک مى‌شود؛ زيرا خداوند فرموده است: «فَلا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَداً» «1»، بنابراين کسانى‌که در توسّل، اولياى خدا را صدا مى‌زنند، مشرکند! امّا اين آيه توضيح مى‌دهد که مشرک، کسى است که غير خدا را به عنوان خداى ديگر بخواند: «لا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ» و ناگفته پيداست که شيعيان هيچ مقامى را به عنوان خدا صدا نمى‌زنند، بلکه به عنوان کسى که نزد خداوند آبرو دارد صدا مى‌زنند، آن هم آبرويى که از طرف خداوند به او داده شده است، نظير انبيا و اولياى الهى، نه هر شفيع و آبرومند موهومى. زيرا بت‌پرستان نيز در دنياى خيال خود، براى بت‌ها آبرويى تصوّر مى‌کردند.
«1». جنّ، 18.
جلد 7 - صفحه 106
در اين آيه، شرک‌زدايى با عبارات مختلفى بيان شده است؛
الف: خداى ديگرى را با «اللّه» مخوانيد.
ب: معبودى جز اللّه نيست.
ج: همه چيز جز او نابود شدنى است.
د: حاکميّت، تنها از آن اوست.
ه: تنها به سوى او باز مى‌گرديد.
پادشاه کشور سعودى هر سال روز عيد قربان علماى فرقه‌هاى اسلامى را ميهمان مى‌کند.
در يکى از سالها علّامه سيّد شرف‌الدين جبل عاملى (از علماى برجسته لبنانى) به مهمانى دعوت مى‌شود. علّامه همين که وارد جلسه شد، قرآنى را که جلد چرمى داشت به شاه هديه کرد. شاه آن را گرفت و بوسيد. علّامه گفت: تو مشرک هستى! شاه ناراحت شد که چرا چنين تهمتى مى‌زنى؟ علّامه گفت: چون شما چرمى را بوسيدى که پوست حيوان است و احترام به پوست حيوان شرک است!
شاه گفت: من هر پوستى را نمى‌بوسم، کفش من از چرم و پوست حيوان است؛ ولى هرگز آن را نمى‌بوسم، اين قطعه چرم، جلد قرآن قرار گرفته است.
علّامه فرمود: «ما نيز هر آهنى را نمى‌بوسيم، آهنى را مى‌بوسيم که صندوق يا ضريح و دژ و پنجره‌ى قبر پيامبر يا امامان معصوم عليهم السلام باشد».
آرى، شرک آن است که ما کسى يا چيزى را در برابر خدا عَلم کنيم و براى او قدرتى مستقلّ قائل شويم، در حالى که شيعه قدرت اولياى خدا را مستقل نمى‌داند، بلکه قدرتى وابسته به قدرت الهى مى‌داند و اگر گنبد وبارگاهى مى‌سازد به‌خاطر آن است که به مردم اعلام کند در اين جا مرد توحيد دفن شده است. کسى که در اينجا دفن شده در راه خداشهيد گشته و فدا و فناى توحيد شده است. پس گنبد و بارگاه، يعنى مرکزى که زير آن فرياد توحيد بلند است، نه مرکزى در برابر مسجد.
امام رضا عليه السلام فرمودند: «وجه اللّه» پيامبر خدا و حجّت‌هاى او در زمين هستند که به وسيله
جلد 7 - صفحه 107
آنان به خدا، دين و معرفت او توجّه مى‌شود. «1» در دعاى ندبه درباره امام زمان عليه السلام مى‌خوانيم: «أين وجه الله الذى يؤتى» و نيز مى‌خوانيم: «أين وجه الذى يتوجه الاولياء»