1- خداوند به تلاش ما نياز ندارد. «وَ مَنْ جاهَدَ فَإِنَّما يُجاهِدُ لِنَفْسِهِ»
من نکردم خلق تا سودى کنم
بلکه تا بر بندگان جودى کنم
2- براى تشويق مردم به تلاشهاى مثبت، از گرايشهاى درونى و فطرى، همچون حبّ نفس استفاده کنيم. (انسان فطرتاً به دنبال سود و منافع خويش است) «وَ مَنْ جاهَدَ فَإِنَّما يُجاهِدُ لِنَفْسِهِ»
3- بىنيازى خداوند، واقعى و حتمى است. (بر خلاف اظهار بىنيازى ما که در عين نياز است.) «إِنَّ اللَّهَ لَغَنِيٌّ عَنِ الْعالَمِينَ»
4- خداوند، هم از انسانها بى نياز است و هم از فرشتگان و هم ديگر موجودات.
«لَغَنِيٌّ عَنِ الْعالَمِينَ»
تفسير نور(10جلدى)، ج7، ص: 115