1- توحيد و تقوا، سرلوحهى برنامهى انبياست. «اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اتَّقُوهُ»
2- عبادت بدون تقوا کارساز نيست. «اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اتَّقُوهُ»
3- دستيابى به خير، در گرو خداپرستى و تقواست. «اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اتَّقُوهُ ذلِکُمْ خَيْرٌ»
4- کسانى که به جاى توحيد و تقوا به سراغ غير خدا و فساد مىروند، در حقيقت جاهلند. (عالم بى تقوا، جاهل است.) «ذلِکُمْ خَيْرٌ لَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ تَعْلَمُونَ»
5- با علم و پيشرفت آن، مىتوان به مصالح تعبّد و تقوا دست يافت. «ذلِکُمْ خَيْرٌ لَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ تَعْلَمُونَ»
تفسير نور(10جلدى)، ج7، ص: 124