1- انبيا به يکديگر ايمان دارند. «فَآمَنَ لَهُ لُوطٌ» البتّه اين نشان غربت و تنهايى حضرت ابراهيم نيز مى‌باشد.
2- گاهى در يک زمان چند پيامبر بوده؛ ولى امامت و رهبرى بر عهده‌ى يکى از آنان بوده است. «فَآمَنَ لَهُ لُوطٌ»
3- ايمان حضرت لوط، نوعى اعلام حمايت و تقويت حضرت ابراهيم بود.
«فَآمَنَ لَهُ» و نفرمود: «آمن به»
4- هجرت هدفدار، وسيله‌ى رشد و تربيت است. «إِلى رَبِّي»
«1». صافّات، 99.
جلد 7 - صفحه 132
5- مردان خدا، به زمين و زمان و هيچ فرد و گروهى وابستگى ندارند. «إِنِّي مُهاجِرٌ إِلى رَبِّي»
6- با ياد الطاف الهى، روحيه‌ى هجرت را در خود تقويت کنيم. «مُهاجِرٌ إِلى رَبِّي إِنَّهُ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَکِيمُ» (اتّصال به خداى عزيز، غربت‌ها را جبران مى‌کند.)