1- فرزند صالح، موهبتى الهى است. «وَ وَهَبْنا لَهُ»
2- پاداش کار براى خداوند را به مردم اعلام کنيم تا براى ديگران انگيزه شود.
«وَهَبْنا لَهُ»
3- زيربناى دريافت الطاف الهى، اخلاص است. مُهاجِرٌ إِلى رَبِّي- وَهَبْنا ... جَعَلْنا ...
4- نوهى انسان مانند فرزند، از موهبتهاى الهى است. «إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ» (با توجّه به اين که يعقوب فرزند اسحاق است) «وَ مِنْ وَراءِ إِسْحاقَ يَعْقُوبَ» «6»
5- پاداش خدمتها و نيکىهاى خالصانهى پدر، در نسل او منعکس مىشود.
«جَعَلْنا فِي ذُرِّيَّتِهِ» البتّه لياقت ذريّه هم شرط است. «قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ» «7»
«1». «فتىً يذکرهم يقال له ابراهيم» انبياء، 60.
«2». يوسف، 101.
«3». نمل، 19.
«4». قصص، 27.
«5». شعراء، 83.
«6». هود، 71.
«7». بقره، 124.
جلد 7 - صفحه 134
6- پاداش هجرتکنندگان، محدود نيست. مُهاجِرٌ إِلى رَبِّي- وَهَبْنا ... جَعَلْنا ... آتَيْناهُ ...
7- هيچ پيامبرى هم به اندازهى حضرت ابراهيم، ذرّيه و نسلش زياد نشد. وَ جَعَلْنا فِي ذُرِّيَّتِهِ ...
8- رهبران دينى، بايد از طرف خداوند منصوب شوند. جَعَلْنا ... النُّبُوَّةَ وَ الْکِتابَ
9- دنيا و آخرت قابل جمع است. «آتَيْناهُ أَجْرَهُ فِي الدُّنْيا وَ إِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ»