تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لُوطاً إِذْ قالَ لِقَوْمِهِ إِنَّکُمْ لَتَأْتُونَ الْفاحِشَةَ ما سَبَقَکُمْ بِها مِنْ أَحَدٍ مِنَ الْعالَمِينَ «28»
جلد 10 - صفحه 225
بعد از آن گزارش حضرت لوط عليه السّلام را با قوم خود بيان مى‌فرمايد:
وَ لُوطاً إِذْ قالَ لِقَوْمِهِ: و بتحقيق فرستاديم لوط را به اهل مؤتفکات، يا ياد کن زمانى را که گفت لوط مر، قوم خود را بر سبيل انکار و تفضيح و تقبيح؛ إِنَّکُمْ لَتَأْتُونَ الْفاحِشَةَ: شما هر آينه بجا مى‌آوريد فعل قبيح و زشت را. به قرائت حفص «انّکم» به طريق اخبار، يعنى بتحقيق که شما مى‌آئيد به فاحشه و کارى به غايت زشت که به سبب شناعت و قباحت و رکاکت آن، ما سَبَقَکُمْ بِها: پيشى نگرفت بر شما به آن فاحشه، مِنْ أَحَدٍ مِنَ الْعالَمِينَ: هيچيک از عالميان جهت آنکه طباع سليمه از آن متنفّر است و شما به سبب خباثت و قذارت طبع، بر آن اقدام مى‌نمائيد و هيچ شرم و حيا نکنيد و عار و ننگ نداريد از چنين عمل قبيحى.
شمه‌اى از گزارش قوم: حضرت ابراهيم عليه السّلام ساره و هاجر را در قريه‌اى گذاشت که مردم از آنجا به يمن و شام و اطراف عالم مى‌رفتند و هر که از آن راه عبور مى‌کرد او را به اسلام دعوت مى‌نمود. و خبر نجات او از آتش در عالم شهرت يافته بود و هر که بر او مى‌گذشت او را ضيافت مى‌نمود و از آنجا تا شهرهاى معمور که درختان و زراعت و نعمت بسيار داشتند هفت فرسخ فاصله بود و آن شهرها بر سر راه قوافل، و هر که مى‌گذشت از ميوه‌ها و زراعات آنها مى‌خورد. خواستند چاره‌اى براى دفع آن بکنند، شيطان به صورت پيرمردى نزد آنها آمده گفت: مى‌خواهيد چاره‌اى کنم که هيچکس به شهر شما وارد نشود.
آخر الامر به اغواى شيطان مرتکب عمل شنيع لواط شدند، حضرت لوط آنها را منع و زجر مى‌نمود از آن فعل قبيح.