1- از آسمان، هم رحمت الهى (مانند باران و وحى) نازل مىشود و هم قهر و عذاب الهى. «رِجْزاً مِنَ السَّماءِ»
2- عملکرد انسان، در طبيعت تأثيرگذار است. همانگونه که عمل خوب، باعث نزول نعمت و رحمت مىشود، «وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرى آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَکاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ» «1» به عکس، گناهان، نعمتها را تبديل به عذاب مىکند.
«رِجْزاً مِنَ السَّماءِ»
3- تکرار گناه و اصرار بر آن، سبب نزول قهر الهى است. «کانُوا يَفْسُقُونَ»
«1». اعراف، 96.
جلد 7 - صفحه 142
4- گاهى لازم است آثار گذشته و خرابههاى باستانى را حفظ کنيم و به سراغ تعمير و بازسازى نرويم. تَرَکْنا ... آيَةً
5- آشنايى با فلسفهى تاريخ و شناخت اقوام گذشته، مورد توجّه قرآن است.
«آيَةً بَيِّنَةً لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ»
6- از خرابهها نيز مىتوان درس گرفت. آيَةً ... لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ
7- عبرت گرفتن، به دقّت و تعقّل نياز دارد. افراد غافل با ديد سطحى نمىتوانند حقايق را درک کرده و عبرت بگيرند. «لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ»
8- تعقّل و انديشه، شرط هدايت و عبرتگيرى است. «لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ»