1- انبيا که پدران فکرى و ايمانى و اخلاقى مردمند، با آنان برادرانه رفتار مىکنند.
«أَخاهُمْ شُعَيْباً»
2- در دعوت به سوى خداوند، عواطف را فراموش نکنيم. «يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ» (اى قوم من!)
3- توحيد و معاد، سرلوحهى دعوت انبياست. «اعْبُدُوا اللَّهَ وَ ارْجُوا الْيَوْمَ الْآخِرَ»
4- بندگى خدا و ايمان به مبدأ و معاد، زمينهى دورى از فساد است. «اعْبُدُوا اللَّهَ وَ ارْجُوا الْيَوْمَ الْآخِرَ وَ لا تَعْثَوْا»
5- انسانها معصوم نيستند و گاهى گرفتار لغزش و گناه مىشوند؛ آنچه خطرناکتراست، فساد آگاهانه، مغرضانه و مصرّانه است. لا تَعْثَوْا ... مُفْسِدِينَ