1- بهانهجويى افراد لجوج، تمام شدنى نيست. (با ديدن انواع معجزه، باز هم معجزهى ديگرى مىخواهند.) «لَوْ لا أُنْزِلَ»
2- پيامبر در برابر بهانه جويان مقاومت مىکرد و به آنان پاسخ مىداد، زيرا معجزه کارى حکيمانه و الهى است نه بازيچهى بهانه جويان. «قُلْ إِنَّمَا الْآياتُ عِنْدَ اللَّهِ»
3- هشدار و انذار، به دليل غفلتزدايى، قوىتر و مؤثّرتر از بشارت و اميد است.
«إِنَّما أَنَا نَذِيرٌ» و نفرمود: «انما انا بشير»
4- هشدار انبيا، صريح و شفّاف است. (نه با کنايه و ابهام و تعريض) «مُبِينٌ»