تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ قالُوا لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَيْهِ آياتٌ مِنْ رَبِّهِ قُلْ إِنَّمَا الْآياتُ عِنْدَ اللَّهِ وَ إِنَّما أَنَا نَذِيرٌ مُبِينٌ (50) وَ قالُوا لَوْ لا أُنْزِلَ‌: و گفتند کفّار چرا نازل گرديده نشود، عَلَيْهِ آياتٌ مِنْ رَبِّهِ‌: بر پيغمبر نشانه‌اى از پروردگار او. مراد آيات مقترحه (دلخواهى) است، يا مراد آيات منزله بر انبياى سابقه است مانند ناقه صالح و عصاى موسى و مائده عيسى است. قُلْ إِنَّمَا الْآياتُ عِنْدَ اللَّهِ‌: بگو اينست و جز اين نيست که آيتها و معجزه‌ها نزد خدا است، هرگاه خواهد و هر جا اراده فرمايد و به هر که مصلحت داند عطا نمايد به آن طريقى که خواهد، و لذا آيات انبياء موافق يکديگر نبوده و هر پيغمبرى را معجزه‌اى که اصلح براى او و امّت او بودى کرامت شده؛ پس اظهار معجزه در قبضه قدرت و اراده الهى است نه در تحت اختيار من تا آنچه خواهيد به شما ارائه دهم. وَ إِنَّما أَنَا نَذِيرٌ مُبِينٌ‌: و جز اين نيست که من ترساننده‌ام آشکارا، يعنى از شأن من همين انذار و تخويف است به لسانى که دريابيد و به آن اقدام مى‌نمايم با اظهار معجزه بر صدق دعوى خود.