تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَإِذا رَکِبُوا فِي الْفُلْکِ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ فَلَمَّا نَجَّاهُمْ إِلَى الْبَرِّ إِذا هُمْ يُشْرِکُونَ (65)
فَإِذا رَکِبُوا فِي الْفُلْکِ: پس چون سوار شدند و بنشينند در کشتى و به سبب تلاطم و موج دريا در اضطراب افتند و از هلاکت و غرق بترسند، دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ: بخوانند خدا را در حالتى که خالص کنندگان باشند براى خدا دين خود را، يعنى در صورت آنها باشند که مخلصانند، زيرا ياد نکنند مگر خداى را، و در کشف آن شدت جز به او پناه نبرند و غير خدا را در کشف آن شريک او نسازند به جهت علم آنان به آنکه کاشف و منجى حقيقى نيست مگر ذات يگانه خالق عالم. فَلَمَّا نَجَّاهُمْ إِلَى الْبَرِّ: پس چون نجات دهد خداى ايشان را از غرق در بحر بسوى خشکى و به سلامت از دريا نجات يابند، إِذا هُمْ يُشْرِکُونَ: آن هنگام ايشان شرک آورند، يعنى بازگردند به عادت خود.