تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) بِنَصْرِ اللَّهِ يَنْصُرُ مَنْ يَشاءُ وَ هُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ «5» بِنَصْرِ اللَّهِ‌: به نصرت و يارى فرمودن خدا جمعى را بر جمعى از دشمنان دين و نابود شدن عده‌اى از آنان، يَنْصُرُ مَنْ يَشاءُ: يارى مى‌دهد خدا هر که را مى‌خواهد بر وفق حکمت و مصلحت. وَ هُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ‌: و اوست غالب مهربان، انتقام کشد از جمعى که خواهد بر وجه نقمت. و غلبه دهد جمعى را بر جمعى به مقتضاى حکمت. تتمه حديث در تأويل آيه: فرمود حضرت باقر عليه السّلام: زود است که فارس بعد از غلبه به روم مغلوب شوند، يعنى مسلمانان بر ايشان غلبه نمايند زمانى که مسلمانان با فارس جنگ کنند و فتح نمايند مسلمانان، و از اين فتحى که نصيب آنها شده است خوشحال شوند به نصرت خدا. عرض شد آيا خدا نفرمايد (فِي بِضْعِ سِنِينَ) و حال آنکه گذشت سالهاى بسيار با رسول خدا و در امارت ابو بکر، و غلبه مؤمنين بر فارس در امارت عمر واقع شد؟ حضرت فرمود: آيا نگفتم براى اين آيه تأويل و تفسيرى است و قرآن را ناسخ و منسوخ باشد، آيا نشنيده‌اى که فرمود (لِلَّهِ الْأَمْرُ مِنْ قَبْلُ وَ مِنْ بَعْدُ) يعنى به سوى اوست مشيّت در قول که مؤخر دارد آنچه مقدم است، و مقدم دارد آنچه مؤخر است در قول تا روزى که حتم شود قضا به نزول نصرت بر مؤمنين؛ اينست فرمايش «و يومئذ يفرح المؤمنون بنصر اللّه» «2». «1» تفسير منهج الصادقين، ج 7، ص 185 بنقل از کشف الاسرار. «2» روضه کافى (ج 8) ص 270- 269 (چ حيدرى تهران) جلد 10 - صفحه 271