در آيات قبل خوانديم که همه‌ى هستى در برابر خدا فروتن است، «کُلٌّ لَهُ قانِتُونَ» و آغاز و انجام هستى و مَثَل اعلى و عزّت و حکمت از اوست، و شرک چيزى جز خيال و ظلم نيست، اين آيه مى‌فرمايد: پس روى خود را خالصانه متوجّه دين کن.
فطرت در لغت به معناى خلقت و شکافتن پرده‌ى عدم و آفرينش يک موجود است. گويا
جلد 7 - صفحه 197
خداوند انسان را به گونه‌اى آفريده که به حقّ تمايل دارد و از باطل بيزار است. درست همانند علاقه‌ى مادر به فرزند که امرى تعليمى نيست، بلکه فطرى و غريزى است.
در روايات، جمله‌ى «فَأَقِمْ وَجْهَکَ لِلدِّينِ»، به اقامه‌ى نماز و توجّه به قبله و اسلام، اخلاص و توحيد معنا شده است. «1»