پیام‌های تفسیر نور

1- شنيدن سخنان لهو و باطل، آمادگى پذيرش حقّ را از انسان سلب مى‌کند. لَهْوَ الْحَدِيثِ‌ ... وَلَّى مُسْتَکْبِراً 2- برخى افراد، از هر زبانى آيات الهى را بشنوند، باز هم زير بار نمى‌روند. «وَ إِذا تُتْلى‌ عَلَيْهِ آياتُنا وَلَّى مُسْتَکْبِراً» گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله‌ى من‌ آنچه البتّه به جايى نرسد فرياد است‌ 3- روحيه‌ى استکبارى، مانع پذيرش حقّ و حقيقت است. «وَلَّى مُسْتَکْبِراً» 4- گوش ندادن به سخن حقّ، نشانه‌ى استکبار است. «مُسْتَکْبِراً کَأَنْ لَمْ يَسْمَعْها» 5- آن که طالب سخنان باطل باشد، آمادگى شنيدن قرآن را ندارد. يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ‌ ... إِذا تُتْلى‌ عَلَيْهِ‌ ... لَمْ يَسْمَعْها 6- مستکبران، سزاوار تحقير هستند. «کَأَنَّ فِي أُذُنَيْهِ وَقْراً» 7- يکى از شيوه‌هاى تبليغى و تربيتى قرآن، استفاده از مثال و تمثيل است. کَأَنْ‌ ... کَأَنْ‌ ... جلد 7 - صفحه 235 8- کسى که حقّ را نمى‌پذيرد، مثل کسى است که هر دو گوش او سنگين باشد. «کَأَنَّ فِي أُذُنَيْهِ وَقْراً»