1- سرمايه‌گذارى براى مبارزه و تهاجم فرهنگى عليه حقّ، سابقه‌اى طولانى دارد.
«وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ»
2- هر آنچه در مقابل حکمت قرار گيرد، لهو و مانع رسيدن به کمال است.
«الْکِتابِ الْحَکِيمِ- لَهْوَ الْحَدِيثِ» (تعجّب از افرادى است که حکمت رايگان پيامبر معصوم را رها کرده و بدنبال خريد لهو از افراد لاابالى مى‌باشند.)
3- ابزار مخالفان راه خدا، منطق و حکمت نيست، سخنان لهو و بى پايه است.
«مَنْ يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ»
4- خريد وسايل لهو و امورى که انسان را از کمال باز مى‌دارد، نشانه‌ى جهالت و نادانى است. يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ ... بِغَيْرِ عِلْمٍ
5- تناسب کيفر با عمل، نشانه‌ى عدالت است. آنها که حقّ را با تمسخر اهانت مى‌کنند، عذابشان اهانت آور و ذلّت‌بار است. يَتَّخِذَها هُزُواً ... لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ
«1». نساء، 60.
«2». طه، 85.
«3». احزاب، 67.
جلد 7 - صفحه 231
دورى از سخن و مجلس باطل
از ديدگاه اسلام، آهنگ‌هايى که متناسب با مجالس فسق و فجور و گناه باشد و قواى شهوانى را تحريک نمايد، حرام است، ولى اگر آهنگى مفاسد فوق را نداشت، مشهور فقها مى‌گويند: شنيدن آن مجاز است.
امام باقر عليه السلام فرمود: غنا، از جمله گناهانى است که خداوند براى آن وعده‌ى آتش داده است، سپس اين آيه را تلاوت فرمود: وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ .... «1» بنابراين غنا، از گناهان کبيره است، زيرا گناه کبيره به گناهى گفته مى‌شود که در قرآن به آن وعده‌ى عذاب داده شده است.
در سوره‌ى حج مى‌خوانيم: «وَ اجْتَنِبُوا قَوْلَ الزُّورِ» «2» از سخن باطل دورى کنيد. امام صادق عليه السلام فرمود: «مراد از «قول زور» آوازه خوانى و غناست». «3»
از امام صادق و امام رضا عليهم السلام نيز نقل شده که يکى از مصاديق «لهو الحديث» در سوره‌ى لقمان، غنا مى‌باشد.
در روايات مى‌خوانيم: «4»
* غنا، روح نفاق را پرورش مى‌دهد و فقر و بدبختى مى‌آورد.
* زنان آوازه‌خوان و کسى که به آنها مزد مى‌دهد و کسى که آن پول را مصرف مى‌کند، مورد لعنت قرار گرفته‌اند، همان گونه که آموزش زنان خواننده حرام است.
* خانه‌اى که در آن غنا باشد، از مرگ و مصيبت دردناک در امان نيست، دعا در آن به اجابت نمى‌رسد و فرشتگان وارد آن نمى‌شوند. «5»
«1». کافى، ج 6، ص 431.
«2». حج، 30.
«3». «زور» به معناى باطل، دروغ و انحراف از حقّ است و غنا، يکى از مصاديق باطل است.
«4». اين روايات در ابواب حرمت غنا در مکاسب محرّمه و کتب روايى آمده است.
«5». ميزان الحکمه.
جلد 7 - صفحه 232
آثار مخرّب غنا
1. ترويج فساد اخلاق و دور شدن از روح تقوا و روى آوردن به شهوات و گناهان، تا آنجا که يکى از سران بنى‌اميّه (با آن همه آلودگى) اعتراف مى‌کند: غنا، حيا را کم و شهوت را زياد مى‌کند، شخصيّت را درهم مى‌شکند و همان کارى را مى‌کند که شراب مى‌کند.
برخى انسان‌ها از راه نوشيدن شراب و يا مصرف مواد مخدر خود را وارد دنياى بى‌خيالى وبى‌تفاوتى کنند، برخى هم از طريق شنيدن سخنان باطل و شهوت‌انگيزِ يک آوازه خوان، غيرت خود را ناديده مى‌گيرند و در دنياى بى‌تفاوتى به سر مى‌برند.
2. غفلت از خدا، غفلت از وظيفه، غفلت از محرومان، غفلت از آينده، غفلت از امکانات و استعدادها، غفلت از دشمنان، غفلت از نفس و شيطان. انسانِ امروز با آن همه پيشرفت در علم و تکنولوژى، در آتشى که از غفلت او سرچشمه مى‌گيرد، مى‌سوزد.
آرى، غفلت از خدا، انسان را تا مرز حيوانيّت، بلکه پائين‌تر از آن پيش مى‌برد. «أُولئِکَ کَالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُولئِکَ هُمُ الْغافِلُونَ» «1»
امروزه استعمارگران براى سرگرم کردن و تخدير نسل جوان، از همه‌ى امکانات از جمله ترويج آهنگ‌هاى مبتذل، از طريق انواع وسائل و امواج، براى اهداف استعمارى خود سود مى‌جويند.
3. آثار زيانبار آهنگ‌هاى تحريک‌آميز و مبتذل بر اعصاب، بر کسى پوشيده نيست. در کتاب تأثير موسيقى بر روان و اعصاب، نکات مهمّى از پايان زندگى و فرجام بدِ نوازندگان آلات موسيقى و گرفتارى آنها به انواع بيمارى‌هاى روانى و سکته‌هاى ناگهانى و بيمارى‌هاى قلبى و عروقى و تحريکات نامطلوب ذکر شده که براى اهل نظر قابل توجّه و تأمّل است. «2»
خواننده‌ى عزيز!
خداوند، جهان را براى بشر و بشر را براى تکامل و رشد و قرب معنوى آفريد. او جهان آفرينش را مسخّر ما نمود و فرشتگان را به تدبير امور ما وادار کرد. انبيا و اوليا را براى هدايت
«1». اعراف، 179.
«2». تفسير نمونه، ج 17، ص 19- 27.
جلد 7 - صفحه 233
ما فرستاد و آنان تا سرحدّ مرگ و شهادت پيش رفتند. فرشتگان را براى آدم به سجده وا داشت، روح الهى را در انسان دميد و بهترين صورت و سيرت را به انسان عطا کرد، قابليّت رشد تا بى‌نهايت را در او به وديعه گذاشت، او را با عقل، فطرت، و انواع استعدادها مجهّز نمود و تنها در آفرينش او، به خود آفرين گفت. «فَتَبارَکَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخالِقِينَ» «1»
آيا اين گل سرسبد هستى، با آن همه امتيازات مادّى و معنوى، بايد خود را در اختيار هر کسى قرار دهد؟ امام کاظم عليه السلام فرمود: به هر صدايى گوش فرا دهى، برده‌ى او هستى. آيا حيف نيست ما برده يک خواننده‌ى کذائى باشيم؟!
آيا شما حاضريد هر صدايى را روى نوار کاست ضبط کنيد؟ پس چگونه ما هر صدايى را روى نوار مغزمان ضبط مى‌کنيم؟ عمر، فکر و مغز، امانت‌هايى است که خداوند به ما داده تا در راهى که خودش مشخّص کرده صرف کنيم و اگر هر يک از اين امانت‌ها را در غير راه خدا صرف کنيم به آن امانت خيانت کرده‌ايم و در قيامت بايد پاسخگو باشيم.
قرآن با صراحت در سوره‌ى اسراء مى‌فرمايد: «إِنَّ السَّمْعَ وَ الْبَصَرَ وَ الْفُؤادَ کُلُّ أُولئِکَ کانَ عَنْهُ مَسْؤُلًا» «2» گوش و چشم و دل همگى مورد سؤال قرار مى‌گيرند. آرى انسان بايد نگهبان چشم و گوش و دل خود باشد و اجازه ندهد هر ندايى وارد آن شود. در حديث مى‌خوانيم: دل، حَرَم خداست، نگذاريد غير خدا وارد آن شود. «3»
اسلام، براى برطرف کردن خستگى و ايجاد نشاط، راه‌هاى مناسب و سالمى را به ما ارائه کرده است؛ ما را به سير و سفر، ورزش و شنا، کارهاى متنوّع و مفيد، ديد و بازديد، گفتگوهاى علمى و انتقال تجربه، رابطه با فرهيختگان و مهم‌تر از همه ارتباط با آفريدگار هستى و ياد او که تنها آرام‌بخش دل‌هاست، سفارش کرده است. چرا خود را سرگرم لذّت‌هايى کنيم که پايانش، ذلّت و آتش باشد. حضرت على عليه السلام مى‌فرمايد: «لا خير فى لذة من بعدها النار» «4»، در لذّت‌هايى که پايانش دوزخ است خيرى نيست. «من تلذذ لمعاصى الله اورثه الله ذلا» «5» هر کس با گناه و از طريق آن لذّت‌جويى کند، خداوند او را خوار و ذليل مى‌نمايد.
«1». مؤمنون، 14.
«2». اسراء، 36.
«3». بحار، ج 67، ص 25.
«4». ديوان امام‌على عليه السلام، ص 204.
«5». غررالحکم، 3565.
تفسير نور(10جلدى)، ج7، ص: 234