مراد از «عَزْمِ» در اينجا، يا عزم و ارادهى قطعى خداوند بر انجام اين امور است و يا لزوم عزم و تصميم جدّى انسان بر انجام آنها.
با اين که در قرآن، 28 مورد در کنار نماز از زکات ياد شده؛ امّا در اين جا کنار نماز امر به معروف ذکر شده است. شايد به خاطر آن که در اين آيه مورد خطاب فرزند است وفرزندان معمولًا ثروتى ندارند که زکات بپردازند. «أَقِمِ الصَّلاةَ وَ أْمُرْ بِالْمَعْرُوفِ»
حضرت على عليه السلام مىفرمايد: در مشقت و سختىهايى که در راه امر به معروف و نهى از منکر به تو مىرسد، صبر کن. «1»
صبر، گاهى در برابر مصيبت است، «وَ بَشِّرِ الصَّابِرِينَ. الَّذِينَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ» «2» گاهى در برابر انجام وظيفه، «وَ أْمُرْ بِالْمَعْرُوفِ وَ انْهَ عَنِ الْمُنْکَرِ وَ اصْبِرْ عَلى ما أَصابَکَ) و گاهى در برابر گناه، چنانکه يوسف در زندان گفت: رَبِّ السِّجْنُ أَحَبُّ إِلَيَ ... پروردگار! زندان نزد من بهتر از ارتکاب گناهى است که مرا به آن مىخوانند، تا آنجا که فرمود: «إِنَّهُ مَنْ يَتَّقِ وَ يَصْبِرْ فَإِنَّ اللَّهَ لا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ» «3»