در قرآن يکصد و چهل مرتبه، کلماتى از ريشه‌ى «سلم» بکار رفته و واژه‌هايى همچون سلام، اسلام و مسلم از اين مادّه است.
در آيه قبل خوانديم که گروهى از مردم به نياکان منحرف خود دل‌بسته وبه آنان رومى‌کنند؛ در اين آيه مى‌خوانيم: نيکان و پاکان، به خداى متعال دل مى‌بندند و به سوى او رو مى‌کنند.
در آيه قبل، دعوت شيطان از مردم و کشاندن آنان به سوى دوزخ مطرح شد؛ اين آيه راه نجات از وسوسه‌هاى شيطان را تسليم خدا شدن و انجام کار نيک مى‌داند.
تسليم غير خدا بودن، بردگى و اسارت است، ولى تسليم خدا بودن، آزادى و رشد است.
چنانکه قرآن مى‌فرمايد: «فَمَنْ أَسْلَمَ فَأُولئِکَ تَحَرَّوْا رَشَداً» «1» راستى اگر تمام هستى تسليم خدايند، چرا ما نبايد تسليم او باشيم؟! قرآن مى‌فرمايد: «أَ فَغَيْرَ دِينِ اللَّهِ يَبْغُونَ وَ لَهُ أَسْلَمَ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ» «2» آيا به سراغ غير خدا مى‌رويد در حالى که هر کس در آسمان‌ها و زمين است، تسليم اوست.
خداوند، فرمانِ تسليمِ بشر را صادر فرموده است، «فَلَهُ أَسْلِمُوا» «3» پيامبر نيز بايد تسليم خدا باشد، «أُمِرْتُ أَنْ أَکُونَ أَوَّلَ مَنْ أَسْلَمَ» «4» در اين آيه نيز مى‌فرمايد: «وَ مَنْ يُسْلِمْ وَجْهَهُ إِلَى اللَّهِ وَ هُوَ مُحْسِنٌ فَقَدِ اسْتَمْسَکَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى» هر نيکوکارى که خالصانه جهت‌گيرى الهى داشته باشد، به ريسمان محکمى چنگ زده است. در آيه‌اى ديگر مى‌خوانيم: «مَنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ وَ هُوَ مُحْسِنٌ فَلَهُ أَجْرُهُ عِنْدَ رَبِّهِ» «5» نيکوکارى که خالصانه، تسليم خدا باشد، پاداشى تضمين شده دارد. يا مى‌خوانيم: «وَ مَنْ أَحْسَنُ دِيناً مِمَّنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ» «6» چه کسى بهتر است از آنکه خود را تسليم خدا کرده است.
انسان براى نجات و پيروزى خود، تکيه‌گاه‌هاى متعدّدى انتخاب مى‌کند و به ريسمان‌هاى گوناگونى چنگ مى‌زند، مانند: قدرت، ثروت، مقام، فاميل، دوست، نَسَب و ... ولى همه‌ى اين طناب‌ها روزى پاره مى‌شوند و اين تکيه‌گاه‌ها کارايى خود را از دست مى‌دهند. تنها چيزى
«1». جنّ، 14.
«2». آل‌عمران، 83.
«3». حج، 34.
«4». انعام، 14.
«5». بقره، 112.
«6». نساء، 125.
جلد 7 - صفحه 275
که پايدار، ماندگار و عامل نجات است، چنگ‌زدن به ريسمان محکم الهى و تسليم بودن در برابر او و انجام اعمال صالح است.
در روايات مى‌خوانيم: رهبران معصوم و اهل‌بيت پيامبر عليهم السلام و علاقه و مودّت آنان، ريسمان محکم الهى و عروةالوثقى مى‌باشند. «نحن العروة الوثقى» «1»، «العروة الوثقى المودة لآل محمد» «2»