تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ قاتِلُوهُمْ حَتَّى لا تَکُونَ فِتْنَةٌ وَ يَکُونَ الدِّينُ لِلَّهِ فَإِنِ انْتَهَوْا فَلا عُدْوانَ إِلاَّ عَلَى الظَّالِمِينَ (193)
وَ قاتِلُوهُمْ: و بکشيد ايشان را، حَتَّى لا تَکُونَ فِتْنَةٌ: تا آنکه نباشد فتنه که اثر کفر و شرک است، وَ يَکُونَ الدِّينُ لِلَّهِ: و تا باشد دين و پرستش و ستايش مر خداى را بخاصه و همه مؤمن و موحد شوند. فَإِنِ انْتَهَوْا: پس اگر باز ايستند مشرکان از کفر، فَلا عُدْوانَ إِلَّا عَلَى الظَّالِمِينَ: پس هيچ ستمکارى نيست مگر بر کافران، يعنى ظلم مکنيد بر باز ايستادگان از شرک، زيرا مستحسن نيست ظلم و تعدى مگر بر آنکه ظلم نموده به سبب کفر.
نکته: مراد به عدوان عقوبت است. وضع علت شده در موضع، و نام گرديده جزاى ظلم به اسم ظلم به جهت مشاکله.