پیام‌های تفسیر نور

1- يکى از سنّت‌هاى الهى، گرفتار کردن گنهکار براى توبه است. وَ لَنُذِيقَنَّهُمْ‌ ... لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ‌ 2- در تربيت، هميشه و همه جا، محبّت کارساز نيست، گاهى برخورد تند و قهر لازم است. «الْعَذابِ الْأَدْنى‌» 3- عذاب آخرت از همه‌ى عذاب‌هاى دنيوى بزرگ‌تر است. «الْعَذابِ الْأَکْبَرِ» 4- تلخى‌هاى دنيوى بايد زنگ بيدار باش و زمينه‌ى توبه قرار گيرد. «لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ» (راه بازگشت براى خلافکاران نيز باز است.) 5- تلخى‌هاى دنيوى، با عدل الهى، منافاتى ندارد، زيرا بر اساس حکمت و براى اصلاح مردم است. وَ لَنُذِيقَنَّهُمْ‌ ... لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ‌ 6- در تربيت، احتمال تأثير کافى است و يقين لازم نيست. «لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ» 7- با چشيدن عذاب‌هاى دنيوى، بازهم بازگشت خلافکاران از گناهان خود اجبارى نيست. «لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ» «1». تفاسير نورالثقلين و کنزالدقائق. تفسير نور(10جلدى)، ج‌7، ص: 316