پیام‌های تفسیر نور

1- اعراض از تذکّرات الهى، بالاترين ظلم به خود و جامعه است. «وَ مَنْ أَظْلَمُ» 2- خداوند، مؤمن و غير مؤمن را هر کدام به نحوى تذکّر مى‌دهد. «ذُکِّرُوا بِها خَرُّوا سُجَّداً»، «ذُکِّرَ بِآياتِ رَبِّهِ ثُمَّ أَعْرَضَ» 3- بى‌اعتنايى گنهکار به تذکّر، بدتر از گناه است. «ذُکِّرَ- أَعْرَضَ‌- أَظْلَمُ» 4- رحمان و رحيم بودن خداوند، با قهر او منافاتى ندارد. «إِنَّا مِنَ الْمُجْرِمِينَ مُنْتَقِمُونَ» 5- اعراض از آيات الهى جُرم است و مجرم در معرض انتقام الهى قرار دارد. «مُنْتَقِمُونَ» 6- تذکّر و محبّت کافى نيست، در مورد مجرمان، تنبيه و شدّت عمل لازم است. «مُنْتَقِمُونَ»