1- زمانى مزه‌ى الطاف الهى را مى‌چشيد که صحنه‌هاى تلخ را نزد خود مجسّم کنيد. «إِذْ جاؤُکُمْ- إِذْ زاغَتِ»
2- مسلمانان بايد مراقب تمام مرزهاى کشور خود باشند. «فَوْقِکُمْ- أَسْفَلَ مِنْکُمْ»
3- حالت‌هاى روحى در جسم اثر مى‌گذارد. (ترسيدن سبب مى‌شود که چشم و دل کار عادّى خود را از دست بدهند، خيره شدن چشم و تند شدن ضربان قلب نمونه آن است.) «زاغَتِ الْأَبْصارُ وَ بَلَغَتِ الْقُلُوبُ الْحَناجِرَ»
4- بعضى مؤمنان، به هنگام بروز پيش آمدهاى سخت به قدرت خداوند سوءظن مى‌برند. «تَظُنُّونَ بِاللَّهِ»
5- مؤمن در معرض ابتلا و آزمايش است. «ابْتُلِيَ الْمُؤْمِنُونَ»
6- جنگ، ترس، وحشت و شرايط سخت، وسيله آزمايش‌اند. «هُنالِکَ ابْتُلِيَ»
7- در سختى‌ها، انسان‌ها شناخته و صف‌ها جدا مى‌شوند. «هُنالِکَ ابْتُلِيَ» (در ميدان‌هاى جنگ، از حضور روشنفکرنماها و منافقان خبرى نبود.)
8- استوارى انسان، در گرو استوارى روحيّه‌ى اوست. (اگر روح ضربه ديد انسان متزلزل مى‌شود.) «زُلْزِلُوا»
تفسير نور(10جلدى)، ج7، ص: 337