1- شرط دريافت امدادهاى الهى، ايمان و تلاش است. «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْکُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ» (مسلمانان آماده‌ى دفاع شدند، خندق کندند و سپس يارى شدند.)
2- ياد نعمت‌ها، مورد سفارش خداوند است. «اذْکُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ» ياد امدادهاى الهى، روحيّه‌ى رزمندگان را بالا مى‌برد.
3- انسان در معرض فراموشى نعمت است و به تذکّر نياز دارد. «اذْکُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ»
4- پاسخ جنود را بايد با جنود داد. جاءَتْکُمْ جُنُودٌ- فَأَرْسَلْنا ... جُنُوداً
5- پيروزى‌ها را از خدا بدانيم. «1» «فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ»
6- با اراده خداوند بادها هم سرباز مى‌شوند. «فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ رِيحاً»
7- فرشتگان، هم به مؤمنان دعا مى‌کنند و هم آنان را بشارت و امداد مى‌دهند.
«فَأَرْسَلْنا- جُنُوداً»
8- اگر خداوند ببيند که ما به وظيفه‌ى خود عمل مى‌کنيم، امدادهاى خود را بر ما نازل مى‌کند. «کانَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيراً»
«1». امام خمينى قدس سره در فتح خرمشهر فرمود: «خرمشهر راى خدا آزاد کرد».
تفسير نور(10جلدى)، ج7، ص: 336