اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ رَدَّ اللّه‌ُ الَّذِين‌َ کَفَرُوا بِغَيظِهِم لَم يَنالُوا خَيراً وَ کَفَي اللّه‌ُ المُؤمِنِين‌َ القِتال‌َ وَ کان‌َ اللّه‌ُ قَوِيًّا عَزِيزاً «25»
و خداوند برگردانيد کساني که کافر بودند از مشرکين و احزاب با کمال غيظ و غضب که نائل نشدند به استفاده و خيري و بهره‌اي و شکست خوردند و فرار کردند و کفايت فرمود مؤمنين را که فتح و ظفر نصيب آنها شد در جنگ احزاب و هست خداوند در کمال قوت و عزت و قهر و غلبه.
وَ رَدَّ اللّه‌ُ الَّذِين‌َ کَفَرُوا خداوند برگردانيد کفار را و فرار کردند با اينکه کثرت عده و عده به سه بلاء که متوجه آنها شد اول بقتل عمرو بن عبد ود بدست علي امير المؤمنين و شرحش چنانچه در اخبار بسيار دارد که اينکه عمرو فارس يليل بود و با هزار سوار مقابلي ميکرد وقتي که رسيدند لشکر کفار کنار خندق اسب خود را نهيب داد و جست اينکه طرف خندق
جلد 14 - صفحه 494
که مسلمين بودند و مبارز طلبيد حضرت رسول فرمودند کيست برود مقابل آن احدي بر برنخاست جز علي (ع) حضرت فرمود اينکه عمرو است بنشين تا سه مرتبه حضرت ذو الفقار را بدست علي (ع) داد و درع فضول را باو پوشانيد و عمامه سحاب را نه دور بر سر او بست و او را فرستاد و فرمود
«برز الايمان کله الي الکفر کله»
عمرو گفت کيستي فرمود علي هستم گفت إبن عبد المطلب فرمود إبن ابي طالب گفت برگرد من دوست ندارم پسر ابي طالب بدست من کشته شود برگرد يکي از اعمامت را روانه کن حضرت فرمود اما من دوست دارم که تو به دست من کشته شوي عمرو در غضب شد و از اسب پياده شد و حمله کرد و شمشيري حواله سر حضرت کرد عمامه پاره شد بفرق همايوني رسيد خون روان شد حضرت شمشيري بر عاتق او يا بر ران او زد در غلطيد و افتاد سر نحس او را جدا کرد آورد انداخت مقابل قدمهاي پيغمبر (ص) کفار بسيار وحشت کردند.
دويم القاء رعب در قلوب آنها و باد سردي متوجه آنها شد که جوارح آنها از کار افتاد.
سيم ملائکه بآنها حمله کردند دست و سر آنها مي‌ريخت فرار کردند.
بِغَيظِهِم لَم يَنالُوا خَيراً با غيظ و غضب که نائل بفتح نشدند و دست آنها بجايي نرسيد وَ کَفَي اللّه‌ُ المُؤمِنِين‌َ القِتال‌َ که ديگر احتياج به مقاتله نداشتند.
وَ کان‌َ اللّه‌ُ قَوِيًّا عَزِيزاً قادرا قاهرا.