اگر مسلمانان تسليم اين آيه بودند، پس از آن که پيامبر اکرم صلى الله عليه و آله در غدير خم به فرمان خداوند على عليه السلام را به جانشينى خود و رهبرى امّت اسلام معرّفى کرد و فرمود: «من کنت مولاه فهذا على مولاه» ديگرى را بر على عليه السلام ترجيح نمى‌دادند.
اين آيه زمينه ساز آيه‌ى بعد است که به پيامبر مى‌فرمايد: تو بايد سنّت‌هاى غلط را بشکنى و مردم حقّ ندارند در برابر خواست خداوند اعمال سليقه کنند.
اين که آيه‌ى شريفه مى‌فرمايد: انسان در برابر فرمان خدا و رسول اختيارى ندارد، نبايد براى کسى مايه تعجّب باشد زيرا اين کار، درست مانند اين است که پزشک با قاطعيّت به بيمار خود بگويد: تو حقّ ندارى غير از آنچه من دستور داده‌ام غذا يا داروى مصرف کنى.
خداوند نيز ما را از انتخاب آزاد، طبق ميل شخصى در برابر فرامين الهى منع کرده است، زيرا او راه سعادت ما را بهتر از ما مى‌داند.
در روايت مى‌خوانيم که رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: يا عباد الله انتم کالمرضى و رب العالمين کالطبيب ... الا فسلموا لله امره تکونوا من الفائزين «1» اى بندگان خدا! شما همچون بيمار و
«1». ميزان الحکمه، ج 4، ص 545.
جلد 7 - صفحه 368
خدا مانند طبيب است، مصلحت مريض در نسخه طبيب است نه آنچه بيمار تمايل دارد، پس تسليم امر خدا باشيد تا رستگار شويد.
در نظام حکومت دينى، خدا محورى بر دموکراسى و مردم‌سالارى حاکم است، زيرا نظر مردم مادامى ارزش دارد که مخالفِ حکم خدا نباشد.