در اين آيه سخن از قاطعيّت و شهامت مبلّغ در ابلاغ دستورهاى الهى به مردم است، ولى بايد بدانيم که در مواردى مدارا، نرمش و سکوت براى جذب قلوب لازم است.
خشيت غير از خوف است، خشيت تأثر قلبى است که از عظمتِ امرى ناشى مىشود، ولى خوف انتظار وقوع امر ناپسندى است که موجب پرهيز از آن مىشود. انبيا هيچ گونه خشيتى از غير خدا ندارند، زيرا تنها خداوند را بزرگ مىبينند.