اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ سَبِّحُوه‌ُ بُکرَةً وَ أَصِيلاً (42)
تسبيح پروردگار کنيد در صبح و شام.
تسبيح تنزيه حق است از آنچه لا يليق به که تعبير بصفات سلبيه ميکنيم و صفات جلال که اجل از اينکه است که متصف باين صفات نقص و عيب باشد زيرا موجب احتياج ميشود چه در ذات و چه در صفات و چه در افعال. (نه مرکب بود و جسم نه مرئي نه محل- بي شريک است
جلد 14 - صفحه 511
و معاني تو غني دان خالق) افعالش تمام حسن مطابق با حکم و مصالح.
وَ سَبِّحُوه‌ُ بُکرَةً وَ أَصِيلًا بعضي تفسير کردند بصلاة صبح و عصر بعضي بصلاة صبح و عشاء بعضي بصلاة خمس و ممکن است بگوئيم کلمه بکرة و اصيلا نه مراد خصوص صبح و شام باشد بلکه دلالت بر دوام کند کأنه ميفرمايد شب و روز چنانچه تسبيح از اقسام ذکر است و در خبر دارد
«ذکر اللّه حسن علي کل حال».