تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَکُونُوا کَالَّذِينَ آذَوْا مُوسى‌ فَبَرَّأَهُ اللَّهُ مِمَّا قالُوا وَ کانَ عِنْدَ اللَّهِ وَجِيهاً (69) بعد از آن جماعتى را که مظهر ايمان و در خفيه انواع مکر را مى‌کردند تا اذيتى بر حضرت پيغمبر وارد سازند خطاب فرمايد: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا: اى کسانى که ايمان آورديد به خدا و رسول و معتقدات حقه ايمانيه، لا تَکُونُوا کَالَّذِينَ‌: نبوده باشيد مانند کسانى که، آذَوْا مُوسى‌: اذيت نمودند و رنجانيدند حضرت موسى عليه السّلام را، يعنى حضرت محمد صلّى اللّه عليه و آله را که پيغمبر من است نرنجانيد و اذيت مکنيد، چنانچه‌ جلد 10 - صفحه 496 بنى اسرائيل حضرت موسى را اذيت نمودند. فَبَرَّأَهُ اللَّهُ مِمَّا قالُوا: پس پاک گردانيد او را خداى تعالى از آنچه گفتند. بيان: در اذيت حضرت موسى عليه السّلام اقوالى است: 1- حضرت موسى و هارون عليهما السّلام به کوهى بالا رفتند، هارون وفات نمود، قوم گفتند به حضرت موسى که: تو او را کشتى. حق تعالى او را زنده فرمود تا به برائت ذمه برادر اقرار کرد و گفت: برادر مرا نکشته، من به موت خود فوت شدم، و در جائى ملائکه او را دفن نمودند که کسى مطلع نشد. 2- حضرت موسى عليه السّلام با حيا بود و تنها غسل مى‌نمود، پس قوم گفتند مخفى نمى‌شود از ما مگر به جهت معيوب بودن بدنش به برص. 3- قارون زنى را اجير نمود که نسبت قذف به آن حضرت دهد. خداى تعالى او را برى ساخت از آن. 4- نسبت جنون و سحر و کذب به او دادند ... وَ کانَ عِنْدَ اللَّهِ وَجِيهاً: و بود حضرت موسى نزد خداى تعالى با جاه و قرب، يا مستجاب الدعوه که هر چه از خدا مى‌خواست اجابت مى‌شد. نزول آيه در قضيه زيد و زينب است که حضرت را به مقالات خود آزرده کردند.