1- جهتدهى به ايام فراغت، يکى از وظايف مربّى است. «فَإِذا قَضَيْتُمْ ... فَاذْکُرُوا اللَّهَ»
2- ياد خدا، هم از نظر کمّيت بايد کثير باشد؛ «وَ اذْکُرُوا اللَّهَ کَثِيراً» و هم از نظر کيفيّت، عاشقانه و خالصانه. «أَشَدَّ ذِکْراً»
3- سطحىنگر نباشيم. گروهى در بهترين زمانها و مکانها، تنها دعاى آنها رسيدن به زندگى کوتاه مادّى است. «رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا وَ ما لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ خَلاقٍ»
«1». تفسير مجمعالبيان، ج 2، ص 529؛ نورالثقلين، ج 1، ص 198.
تفسير نور(10جلدى)، ج1، ص: 315