1- خداوند، به بندگان برگزيده‌ى خود، عطاياى ويژه‌اى مى‌دهد. «وَ لَقَدْ آتَيْنا داوُدَ مِنَّا فَضْلًا»
«1». نمل، 15.
«2». بقره، 251.
«3». اسراء، 55.
«4». ص، 26.
«5». ص، 20.
«6». نمل، 16.
«7». ص، 20.
«8». ص، 26.
«9». نمل، 16.
«10». ص، 30.
«11». کافى، ج 5، ص 74 و تفسير نورالثقلين، ج 3، ص 446 به نقل از تفسير راهنما.
جلد 7 - صفحه 425
2- هستى، شعور دارد و مورد خطاب الهى قرار مى‌گيرد. «يا جِبالُ أَوِّبِي»
3- مناجات موجودات، امرى حقيقى است، نه مجازى. «أَوِّبِي مَعَهُ»
4- دنيا و آخرت قابل جمع است. (نبوّت و تصرّف در هستى براى داوود جمع شد). «أَلَنَّا لَهُ الْحَدِيدَ»
5- اولياى خدا، ولايت تکوينى و قدرت بر تصّرف در هستى دارند. «أَلَنَّا لَهُ الْحَدِيدَ»
6- استفاده از طبيعت ارزش است. فَضْلًا ... وَ أَلَنَّا لَهُ الْحَدِيدَ
7- کسى که دل خود را براى خدا نرم کند، خداوند هم آهن را براى او نرم مى‌کند.
أَوِّبِي ... أَلَنَّا لَهُ الْحَدِيدَ
8- ذوب آهن، سابقه‌ى ديرينه‌اى دارد. «أَلَنَّا لَهُ الْحَدِيدَ»
9- اولياى خدا با صنعت ارتباط داشتند. «أَلَنَّا لَهُ الْحَدِيدَ»