اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ لَقَد آتَينا داوُدَ مِنّا فَضلاً يا جِبال‌ُ أَوِّبِي مَعَه‌ُ وَ الطَّيرَ وَ أَلَنّا لَه‌ُ الحَدِيدَ «10»
و هر آينه به تحقيق ما داديم داود را از جانب خود فضلي اي کوه‌ها متابعت کنيد و همراهي کنيد با داود و پرنده‌ها و رام کرديم از براي داود آهن را ...
حضرت داود خداوند به او نبوت و سلطنت و علم افاضه فرمود که در قضيه جنگ طالوت حضرت داود جالوت را کشت که ميفرمايد: وَ قَتَل‌َ داوُدُ جالُوت‌َ وَ آتاه‌ُ اللّه‌ُ المُلک‌َ وَ الحِکمَةَ وَ عَلَّمَه‌ُ مِمّا يَشاءُ (بقره آيه 251). و خداوند زبور را بر او فرستاد چنانچه ميفرمايد:
وَ آتَينا داوُدَ زَبُوراً (نساء آيه 163، اسري آيه 57). گفتند زبور داود مشتمل بر صد و پنجاه
جلد 14 - صفحه 548
سوره بود و نبود در او حکمي از احکام چون بر شريعت موسي بودند تا زمان عيسي (ع) و مشتمل بود بر حکم و مصالح و مواعظ و تحميد و تمجيد و ثناء. و در قرآن خبر مي‌دهد که در زبور بشارت به وجود پيغمبر اسلام و ظهور حضرت بقية اللّه و رجعت ائمه اطهار نوشته شده که ميفرمايد:
وَ لَقَد کَتَبنا فِي الزَّبُورِ مِن بَعدِ الذِّکرِ أَن‌َّ الأَرض‌َ يَرِثُها عِبادِي‌َ الصّالِحُون‌َ. ذکر قرآن مجيد است و عباد اللّه الصالحين ائمه طاهرين، لذا ميفرمايد:
وَ لَقَد آتَينا داوُدَ مِنّا فَضلًا که نبوت و سلطنت و علم و زبور است.
يا جِبال‌ُ أَوِّبِي مَعَه‌ُ موقعي که داود تسبيح و تحميد و تهليل و تکبير مي‌گفت کوه‌ها و سنگ ريزه‌ها هم با او مي‌گفتند و اينکه دليل است بر اينکه که جمادات هم تسبيح مي‌کنند، چنان چه در بسياري از آيات دارد و مکرر بيان کرده‌ايم و احتياج به تأويلات مفسرين نداريم.
وَ الطَّيرَ طيور هم با او ذکر مي‌گفتند و اينکه هم از باب مثال است و الا تمام نباتات و حيوانات هم اشتغال به ذکر دارند: وَ إِن مِن شَي‌ءٍ إِلّا يُسَبِّح‌ُ بِحَمدِه‌ِ وَ لکِن لا تَفقَهُون‌َ تَسبِيحَهُم (اسراء آيه 44).
وَ أَلَنّا لَه‌ُ الحَدِيدَ لين نرمي است آهن در دست او نرم مي‌شد، دارد مثل موم.