نکته‌های تفسیر نور

«أَحادِيثَ» جمع «احدوثه» به معناى خبرى است که مردم يا براى سرگرمى و يا به عنوان مثال براى يکديگر نقل مى‌کنند. جلد 7 - صفحه 436 خداوند به قوم سبأ چند نعمت ويژه داده بود: الف: مناطق پر برکت و حاصلخيز. «بارَکْنا فِيها» ب: خانه‌ها و مناطق مسکونى نزديک به هم و قابل رؤيت. «قُرىً ظاهِرَةً» ج: آسان بودن سفر، به گونه‌اى که شب و روز امکان رفت و آمد بود. «سِيرُوا فِيها لَيالِيَ وَ أَيَّاماً» د: نعمت امنيّت. «آمِنِينَ» داستان قوم سبأ چنانکه از اين آيات و برخى روايات استفاده مى‌شود، قوم سبأ، جمعيّتى بودند که در جنوب جزيره عربستان زندگى مى‌کردند و تمدّنى عالى و درخشان داشتند. اين منطقه رودخانه مهمى نداشت و آب باران در دشت به هدر مى‌رفت، لذا مردم به فکر افتادند که سدّ بزرگى بسازند و آب را پشت آن ذخيره کنند. در انتهاى يکى ار درّه‌ها، در کنار شهر «مَارِب»، سدّ خاکى عظيمى ساختند که به همين نام مشهور شد. آب خروجى از اين سدّ باعث آبادانى دو طرفِ رودى شد که از پاى سدّ جارى بود و روستاهاى بسيارى با باغستان‌ها و کشتزارهاى زيبا در دو طرف آن پديدار گشت. فاصله اين روستاها با يکديگر بسيار کم و تقريباً به هم متّصل بود و وفور نعمت همراه با امنيّت، محيطى مرفّه را براى زندگى آماده ساخته بود، امّا آنها خدا را به فراموشى سپردند، به فخرفروشى پرداختند و به اختلافات طبقاتى دامن زدند. اغنيا مايل نبودند که افراد کم‌درآمد، همانند آنان و يا همراه آنان در رفت و آمد ميان اين مناطق باشند و مى‌خواستند اين امتياز براى آنان باشد. چنانکه در تاريخ آمده است موش‌هاى صحرايى به ديواره اين سدّ خاکى حمله کردند و آن را از درون سست کردند، چنانکه با جارى شدن يک سيلاب عظيم، ديواره سدّ شکست و سيل عظيمى جارى شد که تمدّن عظيم سبأ را در زير گِل و لاى مدفون ساخت. سيلى که به قول قرآن، از آن سرزمين آباد، جز درختان تلخ «أراک» و شور «گز» و اندکى درختان «سدر» جلد 7 - صفحه 437 چيزى به جاى نگذاشت. «1» «فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ سَيْلَ الْعَرِمِ وَ بَدَّلْناهُمْ بِجَنَّتَيْهِمْ جَنَّتَيْنِ ذَواتَيْ أُکُلٍ خَمْطٍ وَ أَثْلٍ وَ شَيْ‌ءٍ مِنْ سِدْرٍ قَلِيلٍ»