برگزیده تفسیر نمونه
(آیه 22)- بخش قابل ملاحظهای از آیات این سوره پیرامون مبدأ و معاد و اعتقادات حق سخن میگوید، و از پیوند آنها مجموعهای از معارف راستین حاصل میشود.
در اینجا مشرکان را به محاکمه میکشد، با ضربات کوبنده سؤالات منطقی آنها را به زانو در میآورد، و بیپایه بودن منطق پوسیده آنها را در زمینه شفاعت بتها آشکار میسازد.
میفرماید: «به آنها بگو: کسانی را که غیر از خدا (معبود خود) میپندارند بخوانید» (قُلِ ادْعُوا الَّذِینَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ). اما بدانید آنها هرگز دعای شما را اجابت نمیکنند و گرهی از کارتان نمیگشایند.
سپس به دلیل این سخن پرداخته، میگوید: این به خاطر آن است که «این معبودهای ساختگی نه مالک ذرهای در آسمان و زمینند، و نه شرکت و نصیبی در خلقت و مالکیت آنها دارند، و نه هیچ یک از آنها یاور خداوند در آفرینش بودهاند»! (لا یَمْلِکُونَ مِثْقالَ ذَرَّةٍ فِی السَّماواتِ وَ لا فِی الْأَرْضِ وَ ما لَهُمْ فِیهِما مِنْ شِرْکٍ وَ ما لَهُ مِنْهُمْ مِنْ ظَهِیرٍ).
واجب الوجود یکی است، و بقیه همه ممکن الوجود و وابسته به اویند، که اگر لحظهای نظر لطفش از آنها برداشته شود راهی دیار عدم میشوند «اگر نازی کند یک دم، فرو ریزند قالبها»!