تفسیر نور (محسن قرائتی)
وَ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ عِنْدَهُ إِلَّا لِمَنْ أَذِنَ لَهُ حَتَّى إِذا فُزِّعَ عَنْ قُلُوبِهِمْ قالُوا ما ذا قالَ رَبُّکُمْ قالُوا الْحَقَّ وَ هُوَ الْعَلِيُّ الْکَبِيرُ «23»
و شفاعت نزد خداوند سودى ندارد، مگر براى آن کس که او اجازه دهد.
(انتظار اذن شفاعت، ادامه دارد) تا زمانى که هراس و اضطراب از دل‌هاى آنان بر طرف شود، (مجرمان) از آنان پرسند: پروردگار شما چه گفت؟
پاسخ مى‌دهند: حقّ گفت؛ و او بلند مرتبه و بزرگ است.