پیام‌های تفسیر نور

1- معبودهاى خيالى، اجازه‌ى شفاعت پيروان خود را ندارند. «لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ» 2- شفاعت به اين معنا نيست که شفاعت کنندگان از خداوند مهربان‌ترند، زيرا خداوند است که به شفاعت کنندگان اجازه‌ى شفاعت مى‌دهد. «لِمَنْ أَذِنَ لَهُ» 3- شفاعت، کارى مستقل در برابر اراده‌ى حتمى او نيست، بلکه در راستاى اراده‌ى خداست. «أَذِنَ لَهُ» 4- در قيامت هم امکان شفاعت هست، ولى با اذن الهى. «لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ عِنْدَهُ إِلَّا لِمَنْ أَذِنَ لَهُ» 5- اذنى که خداوند به افراد مى‌دهد تا شفاعت کنند يا شفاعت شوند بر اساس حقّ است، يعنى شفاعت کنندگان به خاطر قرب الهى به آن مقام مى‌رسند و شفاعت شوندگان به خاطر حفظ ارتباط با راه خدا لايق دريافت شفاعت مى‌شوند. «قالُوا ما ذا قالَ رَبُّکُمْ قالُوا الْحَقَّ» تفسير نور(10جلدى)، ج‌7، ص: 441