1- اصرار انبيا بر هدايت مردم، از روى دلسوزى است نه به خاطر آن که جبران گناه مردم بر عهده‌ى انبيا باشد و يا بالعکس. «قُلْ لا تُسْئَلُونَ عَمَّا أَجْرَمْنا»
2- تواضع و ادب وسيله‌ى موفقيّت است. (کار خود را «جرم» و کار ديگران را «عمل» معرّفى مى‌کند.) «أَجْرَمْنا- تَعْمَلُونَ»
3- اگر ارشاد شما در دنيا مؤثّر واقع نشد، نگران نباشيد زيرا در قيامت به حساب همه رسيدگى خواهد شد. «قُلْ يَجْمَعُ بَيْنَنا رَبُّنا»
4- روز قيامت، هم يوم الجمع است، (روز گرد آمدن همه‌ى مردم) «يَجْمَعُ بَيْنَنا» و هم يوم الفصل. (روز جدايى مجرمان از نيکان) «ثُمَّ يَفْتَحُ»
5- داورى در قيامت بر اساس حقّ است. «يَفْتَحُ بَيْنَنا بِالْحَقِّ»
6- توجّه به معاد، انسان را در موضع‌گيرى‌ها و عملکردها حفظ مى‌کند. «يَفْتَحُ بَيْنَنا
«1». تفسير نمونه.
«2». تفسير الميزان.
جلد 7 - صفحه 443
بِالْحَقِّ» (پرونده‌ى همه‌ى حيله‌ها و نفاق‌ها و زدوبندها و پيچيدگى‌هاى سياسى و اجتماعى و ...، روزى باز مى‌شود و مورد باز خواست قرار مى‌گيرد.)
کسى جز خداوند، نه توان باز کردن پيچيدگى‌ها را دارد و نه از همه‌ى آنها آگاه است. «هُوَ الْفَتَّاحُ الْعَلِيمُ»