در اين آيه و آيات قبل، شيوهى تدريجى و گام به گام و مدارا در گفتگو با مخالفان را بيان مىکند، از جمله:
اوّلًا: در آيه 24 دعوت به تفکّر مىکند. «چه کسى از آسمان و زمين به شما رزق مىدهد؟»، «مَنْ يَرْزُقُکُمْ مِنَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ» پس فکر کنيد.
ثانياً: با انصاف برخورد کنيم و بگوييم: «يا ما يا شما يکى بر حقّ است»، «إِنَّا أَوْ إِيَّاکُمْ» در بحث، طرف خود را فوراً و با قاطعيّت محکوم نکنيم.
ثالثاً: در آيهى 25 مىفرمايد: هر کس پاسخگوى فکر و عملکرد خويش است. اصرار ما بايد از روى دلسوزى باشد.
رابعاً: در آيهى 26 مىفرمايد: در بحثها، به قيامت اشاره کنيم که روز ظهور حقّ است. يَفْتَحُ بَيْنَنا بِالْحَقِ ...
خامساً: در بحث و گفتگو، از طرف مقابل دليل و سند بخواهيم. «به من نشان دهيد بتهايى که به عنوان شريک او مىدانيد چه کردهاند». (همين آيه)
جلد 7 - صفحه 444