برگزیده تفسیر نمونه
]
(آیه 2)- سپس به سراغ بیان حکم ظهار میرود و به عنوان مقدمه ریشه این عقیده خرافی را با جملههای کوتاه و قاطع در هم میکوبد، میفرماید: «کسانی از شما که نسبت به همسرانشان ظهار میکنند (و میگویند: انت علیّ کظهر امّی تو نسبت به من به منزله مادرم هستی) آنان هرگز مادرانشان نیستند، مادرانشان تنها کسانی هستند که آنها را به دنیا آوردهاند»! (الَّذِینَ یُظاهِرُونَ مِنْکُمْ مِنْ نِسائِهِمْ ما هُنَّ أُمَّهاتِهِمْ إِنْ أُمَّهاتُهُمْ إِلَّا اللَّائِی وَلَدْنَهُمْ).
ج5، ص118
مادر و فرزند بودن چیزی نیست که با سخن درست شود، یک واقعیت عینی خارجی است که هرگز از طریق بازی با الفاظ حاصل نمیشود.
و به دنبال آن میافزاید: «آنها سخنی زشت و باطل میگویند» (وَ إِنَّهُمْ لَیَقُولُونَ مُنْکَراً مِنَ الْقَوْلِ وَ زُوراً).
مطابق این آیه «ظهار» عملی است حرام و منکر، ولی از آنجا که تکالیف الهی اعمال گذشته را شامل نمیشود، و از لحظه نزول حاکمیت دارد، در پایان آیه میفرماید: «و خداوند بخشنده و آمرزنده است» (وَ إِنَّ اللَّهَ لَعَفُوٌّ غَفُورٌ). هم میبخشد و هم میپوشاند.
بنابر این اگر مسلمانی قبل از نزول این آیات مرتکب این عمل شده نباید نگران باشد، خداوند او را میبخشد.
اما به هر حال مسأله کفّاره به قوت خود باقی است.