تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ لا يُوثِقُ وَثاقَهُ أَحَدٌ «26» «1» تفسير قمى (چ نجف) ج 2 ص 421. جلد 14 - صفحه 206 وَ لا يُوثِقُ‌: و بند و قيد نکند به سلاسل و اغلال‌ وَثاقَهُ أَحَدٌ: مانند قيد کردن خدا، هيچ يک از مردمان. مراد آن است که در روز قيامت متولّى عذاب خدا و قيد نمودن کسى غير از او سبحانه نباشد. زيرا همه امر و حکم با خدا باشد فقط. يا عذاب نکند هيچ کس در دنيا مثل عذاب خدا در آخرت و قيد و بند نکند مثل قيد کردن خدا در قيامت. زيرا عذاب و قيد سبحانى در نهايت شدّت و غلظت باشد. حضرت امير المؤمنين عليه السّلام در کلمات خود فرمايد: و امّا اهل المعصية فخذلهم فى النّار و اوثق منهم الاقدام و غلّ منهم الأيدى إلى الأعناق و البس اجسادهم سرابيل القطران و قطّعت لهم منها مقطّعات من النّارهم فى عذاب قد اشتدّ حرّه ...: و امّا اهل معصيت، پس مخذول و خوار شوند در آتش، و قيد و بند کنند پاهاى آنها را، و غل نمايند دست‌هاى ايشان را به گردنهاى ايشان، و بپوشانند بدن‌هاى آنها را لباس قطران، و قطعه قطعه شود [براى‌] ابدان آنها از آن لباس پاره‌هاى آتش، ايشان در عذابى باشند به تحقيق شديد و زياد گردد سوزش آن. «1» بعد الطاف خود را نسبت به مؤمن تذکّر فرمايد در وقت موت او، يا در روز قيامت، يا در وقت دخول بهشت، خطاب نمايد به زبان ملک يا ايجاد کلامى: