اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
ارجِعِي إِلي رَبِّک‌ِ راضِيَةً مَرضِيَّةً «28»
بعضي گفتند: اينکه خطاب حين الموت است و رجوع مستلزم يک آمدني هست و مخاطب ملک الموت و ملائکه هستند که آمدي بدنيا فعلا برگرد. لکن بقرينه آيات بعد في عبادي و جنتي مخاطب ذات اقدس حق است و خطاب بنفس است که همان نحوي که روح ملکوتي مجرد آمد و باين بدن خاکي در دنيا تعلق گرفت حال از دنياي پست و رذل بي‌اعتبار برون آي بسوي رحمت واسعه الهيه و مثوبات و تفضلات بي‌نهايت خداوندي.
(ارجِعِي إِلي رَبِّک‌ِ)
در اينکه قفس نه سزاي چو من خوش الحانم || روم بروضه رضوان که مرغ آن چمنم
جلد 18 - صفحه 115
(راضية) اما در دنيا چون نفس مطمئنه ميداند که تمام افعال الهي موافق حکمت و عين صلاح است در تمام حالات خشنود و خرسند است فقر باشد يا غني صحت باشد يا مرض نعمت باشد يا بلا.
در بلا خوش ميکشم لذات او || مات اويم مات اويم مات او
آنچه آن خسرو کند شيرين بود. اما در آخرت مورد تفضلات و عنايات الهي از حين موت بشارتهاي ملائکه و راحتي قبض روح و استقبال ملائکه و زيارت انوار مقدسه محمّد و آل (ص) و ادامه تا صحراي محشر اصحاب يمين پاي منبر وسيله زير لواي حمد با صورت نوراني کنار حوض کوثر حساب يسير نامه بدست راست و غير اينها کمال رضايت و خشنودي را دارد.
(مرضية) خداوند هم از اينکه بنده راضي است که فوق جميع درجات بهشت و نعم آن رضاي الهي است چنانچه ميفرمايد: وَعَدَ اللّه‌ُ المُؤمِنِين‌َ وَ المُؤمِنات‌ِ جَنّات‌ٍ تَجرِي مِن تَحتِهَا الأَنهارُ خالِدِين‌َ فِيها وَ مَساکِن‌َ طَيِّبَةً فِي جَنّات‌ِ عَدن‌ٍ وَ رِضوان‌ٌ مِن‌َ اللّه‌ِ أَکبَرُ ذلِک‌َ هُوَ الفَوزُ العَظِيم‌ُ توبه آيه 72، حتي دارد در بهشت پس از تمام نعم الهي خطاب ميرسد: آيا توقع ديگري داريد!- عرض ميکنند: ربنا رضاک