تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
عَلَيْهِمْ نارٌ مُؤْصَدَةٌ «20»
عَلَيْهِمْ نارٌ مُؤْصَدَةٌ: بر ايشان است در جهنم آتشى پوشيده، و فرا گرفته اطراف ايشان را آن درکه و در آن معذب باشند. و حفص که يکى از قرّاء است، به همزه خوانده، يعنى جاى راحتى براى ايشان نباشد که در آن در آيند و نه درى که از آن بيرون آيند. بلکه در طبقه جهنّم بالکلّيّه نااميد باشند از رحمت و آسايش و دايم عذاب آتش جهنم بر ايشان محيط باشد و أبد الآباد معذّب خواهند بود و خلاصى ندارند.
علامه مجلسى (رحمه اللّه) فرمايد خلافى نيست ميان مسلمانان در اينکه کفّار و منافقين که حجت بر ايشان تمام شده باشد مخلّد در عذاب جهنّم‌اند و هرگز عذاب از ايشان سبک نمى‌شود. «1»
«1» شرح و بحث کامل پيرامون اين مضمون در بحار الانوار (چ جديد) ج 8 ص 363.
جلد 14 - صفحه 224
ج14، ص225
سوره نود و يکم « (الشمس)»
سورة الشمس- اين سوره مبارکه مکّى است.
عدد آيات- شانزده بعدد مکى و پانزده آيه نزد غير ايشان.
عدد کلمات- پنجاه و چهار.
عدد حروف- دويست و چهل و شش.
ثواب تلاوت- ثواب الاعمال- صدوق (رحمه اللّه) عن الصّادق عليه السّلام: من اکثر قرائة و الشّمس و اللّيل و الضّحى و الم نشرح فى يوم و ليلة لم يبق شى‌ء بحضرته الّا شهد له يوم القيمة حتّى شعره و بشره و لحمه و دمه و عروقه و عصبه و عظامه و جميع ما أقلّت الارض منه و يقول الرّب تبارک و تعالى: قبلت شهادتکم لعبدى و أجزتها له انطلقوا به الى جنانى حتّى يتخيّر منها حيث ما احبّ فاعطوه من غير منّ و لکن رحمة منّى و فضلا و هنيئا لعبدى. از حضرت صادق عليه السّلام مروى است: هر که بسيار قرائت کند سوره «و الشمس، و الضحى، و الليل، و الم نشرح» در روز و شب، باقى نماند چيزى به محضر او، مگر شهادت دهد براى او روز قيامت. حتى موى او و بشره او و گوشت او و خون او و عروق او و عصب او و استخوان او و تمام آنچه را که برداشته زمين از او، و فرمايد پروردگار تبارک و تعالى: قبول نمودم شهادت شما را براى بنده خودم و نجات دادم او را
جلد 14 - صفحه 226
از جهنّم. ببريد او را به بهشت من تا اختيار کند هر آنجا که دوست دارد. پس عطا کنيد بدون منّت، و لکن رحمت از من و فضل و گوارا باشد بهشت براى بنده من. «1» چون حق تعالى ختم سوره البلد نمود به ذکر «نار مؤصده»، در اين سوره بيان نجات و فرار از آن را فرمايد، نسبت به کسى که تزکيه نفس خود نمايد.
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ