کلمه «تولّى» را دو نوع مى‌توان معنا نمود: يکى به معناى به قدرت و حکومت رسيدن که در ترجمه آمده است. و ديگر به معناى اعراض کردن است که در اين صورت معناى آيه اين مى‌شود: هرگاه از حقّ و هدايت الهى اعراض نمود و از نزد تو بيرون رفت، به سراغ فتنه و فساد مى‌رود.
در آيه قبل، گفتار به ظاهر نيکوى منافقان مطرح شد و در اين آيه رفتار مفسدانه‌ى آنان را بيان مى‌کند.
قرآن مى‌فرمايد: «الَّذِينَ إِنْ مَکَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ آتَوُا الزَّکاةَ وَ أَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ
جلد 1 - صفحه 320
وَ نَهَوْا عَنِ الْمُنْکَرِ» «1» اگر صالحان حکومت را بدست گيرند، نماز به پا مى‌دارند و زکات مى‌دهند و امر به معروف و نهى از منکر مى‌کنند. و بدين وسيله رابطه خود را با خداوند و محرومان جامعه حفظ مى‌کنند، ولى اگر نا اهل به قدرت رسيد و ولايت مردم را بدست گرفت، بخاطر طوفان هوسهاى درونى و ناآگاهى‌ها و فشارهاى بيرونى، همه چيز جامعه را فداى خود مى‌کند. به گفته‌ى الميزان؛ تاريخ گواه آن است که چه مسلمان نمايانى به نام اسلام و تظاهر به ايمان، بر مردم حاکم شده و حَرث و نَسل را نابود ساختند.
کسانى که با جعل قوانين و تهاجم فرهنگى و تبليغات و مواد مخدّر، سبب نابودى اقتصاد و نسل‌نو مى‌شوند، مصداق اين آيه و «مفسد فى الارض» هستند.
هلاک حرث به معناى محو کشاورزى، و هلاک نسل، انحراف نسل آينده است. مراغى و فخررازى در تفاسير خود احتمال داده‌اند که مراد از «حرث» زنان باشند، بدليل «نِساؤُکُمْ حَرْثٌ لَکُمْ» «2» و مراد از «نسل» فرزندان. يعنى طاغوت‌ها، نظام خانواده و تربيت فرزندان را نابود مى‌کنند.